Vier maanden in Engeland!

by elvirablijd

Hoi allemaal! It’s been a while! Maar hier ben ik, met een nieuwe blog voor jullie. Inmiddels wonen we vier maanden in Engeland en is er al veel gebeurd. Ik vond na anderhalve maand een baan en de Coronacrisis begon. In deze blog praat ik je bij over hoe ik het leven in Engeland ervaar en hoe het met ons gaat. Lees je mee?

Op zoek naar een baan…

Het vinden van een baan in de kinderopvang, leek iets wat ik erg had onderschat. Van wat ik online kon vinden, moest het gewoon gaan lukken met mijn mbo-4 diploma, maar in de realiteit bleek dat toch anders. Al een half jaar voor de verhuizing had ik contact met een nursery (zoals dat hier heet) die kinderen opvangt in de leeftijd van 0-5 jaar. Ik ben op sollicitatie gesprek geweest, heb een dag meegedraaid en werd aangenomen! Dolblij was ik. Totdat mijn diploma’s moesten worden vertaald. Dat bleek een flinke challange. De instantie waarbij zij wilden dat ik dat zou doen, NARIC, werkt namelijk alleen met de diploma’s van hbo- en universitaire opleidingen. Het traject liep vast, en helaas moest ik deze baan laten varen.

Ik besloot te solliciteren bij een sapjesbar, en hoewel ik daar aan de slag kon, viel het salaris me erg tegen. Ik besloot het daarom niet te doen en schreef mezelf in bij een nanny agency. Maar ook daar kwam ik niet heel veel verder mee. Ik heb slechts 1 familie gesproken, zij kozen toen voor een andere nanny.

Totdat ik met mijn zusje koffie ging drinken in de plaatselijke Costa en ik een advertentie zag voor een nieuw geopende nursery in Mill Hill. Ik maakte er een foto van en besloot om toch een gokje te wagen. De volgende dag werd ik gebeld voor een sollicitatiegesprek en de week erna kon ik al beginnen. Geen gedoe met diploma’s, zo fijn! Nu werk ik 4 dagen in deze nursery. Het is pittig, compleet anders dan in Nederland, maar het gaat goed! Het is fijn om contacten te hebben en ook heel leerzaam om het werk eens van zo’n andere hoek te zien.

Ons huis, de wijk, het leven

Ons huis is, zoals je misschien wel op Instagram hebt kunnen zien, een kleine cottage. We hebben 2 slaapkamers boven en een klein woonkamertje met open keuken. Onze straat is een doodlopende private road, wat betekend dat er alleen bestemmingsverkeer rijdt. De weg is van grind, wat heel gemoedelijk klinkt zodra er een auto over heen rijdt of iemand langs loopt. Ook zijn we deel van een wandelroute van ongeveer 10 kilometer. Met het mooie weer kwamen er dan ook regelmatig mensen langs met wandelschoenen en rugzakken. Het voelde echt alsof we even op vakantie waren, ik vond dat een onwijs fijn gevoel. Thuis en op vakantie tegelijkertijd.

Ons huis voelt fijn en gemoedelijk. Het is een fijne plek. De buren zijn vriendelijk en de wijk is veilig. Soms mis ik toch wel wat meer reuring. ‘s Avonds is het hier muisstil en het voelt bijna ongepast om hier muziek te luisteren na 8 uur via onze Bluetooth box. Misschien wordt dat gevoel nog bij geschaafd als het zomer is, en iedereen zijn tuintjes in gaat voor een barbecue met vrienden. Tegelijkertijd probeer ik die rust juist ook te omarmen. We wonen tegenover een park, op 15 minuten lopen van ons huis vindt je een prachtige hei. Het uitzicht over Londen is waanzinnig. We wonen aan een van de hoogste heuvels van Londen wat maakt dat je tot 20 kilometer ver kan kijken, als het weer mee werkt. Als ‘s avonds de boog van het Wembley Stadium licht geeft en ik in de verte het topje van the Shard zie kan ik eigenlijk niks anders dan trots zijn op hoe we het doen. Het is ons gewoon gelukt om hier samen te gaan wonen en het gaat goed met ons. 🙂

En toen was daar COVID-19

Wat we natuurlijk niet hadden bedacht in ons nieuwe plaatje, is een uitbraak van een heuse pandemie. Hoewel de metro nog wel rijdt, is het hier absoluut niet de bedoeling dat je daar gebruik van maakt. Er zijn ongeveer 40 stations gesloten en de bussen zijn leeg. De stad die eigenlijk altijd doorgaat, is nu opvallend stil. Voor Jeremy is het bijna een verademing. ‘It’s like how the Sundays were 10 years ago’ zegt hij dan. Maar nu het zolang duurt, voelt het ook voor hem gek. En hoewel het virus iedereen on hold heeft, blijft de rush in de stad bestaan. De automobilisten zijn ongeduldig, de mensen in de winkels zuchten en steunen bij elke minuut dat ze langer in de rij moeten staan om überhaupt de winkel in te kunnen en sportieve ouders slepen hun kinderen mee tijdens het hardlopen. Mensen dragen duikbrillen, gasmaskers en handschoentjes en in de supermarkt staat de hand santitizer al klaar om te gebruiken voordat je de winkel in mag. Het is een rare wereld nu.

Tot zover een update van vier maanden in Londen! Wat had ik ook graag willen schrijven over nieuwe plekjes, tripjes en andere avonturen. Als alles weer een beetje normaal wordt, houden jullie dat nog tegoed. Tot de volgende blog!

Liefs, Elvira

1 comment

Ook leuk

1 comment

Daisy April 26, 2020 - 5:37 pm

Trots op je! Lekker bezig. Prachthuisje hebben jullie. Heel leuk om zo mee te lezen hoe het er bij jullie aan toe gaat.
X Dais

Reply

Leave a Comment